1- دانش آموخته دکتری مدیریت مالی، گروه مدیریت مالی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران 2- گروه حسابداری، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران ، mehrdadghanbary@iau.ac.ir 3- گروه حسابداری، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران 4- گروه افتصاد، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران
چکیده: (21 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر تعاملات استراتژیک سرمایهگذاران بر عملکرد پرتفوی و مقایسه نتایج آن در شرایط رقابت کامل و رقابت ناقص در بورس اوراق بهادار تهران انجام شده است. در این راستا، مدل میانگین–واریانس مارکویتز برای بهینهسازی پرتفوی و نظریه بازیها و مفهوم تعادل نش برای تحلیل تعاملات استراتژیک سرمایهگذاران به کار گرفته شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، کمی و مبتنی بر تحلیل دادههای تاریخی است. دادههای مربوط به ۳۸ شرکت منتخب پذیرفتهشده در بورس اوراق بهادار تهران طی سالهای ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۵ بررسی شدهاند. همچنین، بهمنظور تعیین وزن بهینه داراییها و حل مسئله بهینهسازی پرتفوی، از الگوریتم ژنتیک در محیط نرمافزار MATLAB استفاده شده است. یافتهها نشان میدهند که در سناریوی رقابت ناقص و با در نظر گرفتن تعاملات استراتژیک سرمایهگذاران، بازده مورد انتظار پرتفوی از ۰٫۰۲۸ در شرایط رقابت کامل به ۰٫۰۳۱ افزایش یافته و واریانس آن از ۰٫۰۰۵۵ به ۰٫۰۰۴۸ کاهش پیدا کرده است. همچنین، نسبت شارپ از ۰٫۱۹ به ۰٫۲۳ افزایش یافته است. این نتایج حاکی از عملکرد بهتر پرتفوی در سناریوی رقابت ناقص، بر اساس شاخصهای گزارششده، است. افزون بر این، نتایج تحلیل حساسیت نشان میدهند که با افزایش ضریب ریسکگریزی سرمایگذار، بازده مورد انتظار و ریسک پرتفوی کاهش مییابند. در مجموع، یافتههای پژوهش بر اهمیت توجه به ساختار رقابت و تعاملات استراتژیک سرمایهگذاران در تحلیل و بهینهسازی پرتفوی تأکید دارند.