1- دانشجوی دکتری اقتصاد اسلامی، گروه اقتصاد اسلامی، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه قم، قم، ایران 2- استاد، گروه اقتصاد اسلامی، دانشکده علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه قم، قم، ایران ، s.farahanifard@qom.ac.ir
چکیده: (13 مشاهده)
هدف: ادبیات مردمیسازی اقتصاد این رویکرد را بیشتر بر توجیههای فرهنگی، عدالتی و اجرایی استوار کرده و سازوکار اثر مشارکت گسترده بر بهرهوری تخصیصی سرمایه را تبیین نکرده است. این مقاله این خلأ را با یک مدل صوری پر میکند.
روش: پژوهش نظری ـ تحلیلی است. مردمیسازی در تأمین مالی بنگاه بهعنوان تغییر در معماری تصمیمِ تخصیص سرمایه بازتعریف و در قالب معماریهای حدنصابی صورتبندی میشود که کمیته اعتباری بانک و سکوی تأمین مالی جمعی دو حد آناند. هشت گزاره اثبات و با دادههای غربالگری همتا کالیبره میشود.
یافتهها: حدنصاب بهینه درونی است و هر دو حد این خانواده اکیداً مغلوباند. قرارداد دِین آستانه غربالگری را بالاتر از بهینه اجتماعی میبرد، اما قرارداد مشارکت در سود و زیان آن را بر بهینه اجتماعی منطبق میکند. همبستگی سیگنالها منفعت تجمیع را محدود میکند: ۶۰ مشارکتکننده تنها معادل ۲٫۲ غربالگر مستقلاند؛ با این حال معماری جمعی ۳٫۵۷ برابر رفاه معماری متمرکز تولید میکند.
نتیجهگیری: مردمیسازی از دو حاشیه متمایز اثر میگذارد: گسترش مرز اطلاعاتی و تصحیح نقطه عملیاتی. منفعت اجتماعی بیشتر از حاشیه دوم حاصل میشود و قید الزامآور، استقلال اطلاعاتی مشارکتکنندگان است.